Stachybotrys
Stachybotrys, een kosmopolitische schimmel, ontwikkelt zich op plantaardige resten en op een hele reeks bouwmaterialen en substraten op basis van cellulose, op voorwaarde dat deze voorwerpen zeer vochtig zijn.
Stachybotrys chartarum vormt in 5 dagen kleine zwarte tot groen-zwarte kolonies van 0,5 tot 2 cm; de fialiden zijn gegroepeerd in beperkte aantallen (minder dan 8) aan de apex van de conidiofoor; de ellipsvormige en donkere conidia vertonen een typische morfologie.
Deze sporen, die in slijmerige massa's geproduceerd worden, zijn niet goed aangepast aan de verspreiding in de lucht. Ze zijn dan ook zelden in de luchtstalen terug te vinden. Hun aanwezigheid binnenshuis daarentegen, voornamelijk in erg vochtige woningen, wordt meer en meer gemeld. Deze schimmel woekert in woningen die getroffen werden door overstromingen en die niet snel drooggelegd werden.
Het gaat echter om een schimmel die verschillende uiterst giftige metabolieten produceert, vooral macrocyclische trichothecenen: verrucarine, roridine en satratoxine G en H, alle verantwoordelijk voor dermatologische en cytotoxische symptomen. Deze voor de slijmvliezen irriterende substanties, remmen eveneens de synthese van eiwitten en onderdrukken het immuunsysteem.
In de Verenigde Staten en Canada werd Stachybotrys geassocieerd met pulmonaire bloedingen en zelfs met sterfte van kinderen jonger dan 6 maand die werden blootgesteld aan deze schimmel in hun slaapkamer. Verschillende tegenstrijdige epidemiologische studies werden daaromtrent gepubliceerd. De ernst van de symptomen heeft ondertussen echter de American Academy of Pediatrics gedwongen om richtlijnen voor te schrijven voor schoonmaak en onmiddellijk bestrijding.
